Vizita e ngrohtë e Papës në shtetin helen

Tom Ellis

Një papë ndryshe, një udhëheqës shpirtëror që mëson me qëndrimin e tij ndaj jetës, që rrezaton sinqeritet dhe dhembshuri të pazakontë, solli në Greqi dhe Qipro mesazhin e dashurisë dhe të bashkëjetesës paqësore të njerëzve, kombeve dhe feve.

Papa Françesku, i dashur dhe miqësor, bëri përshtypje, si me stilin dhe sjelljen e tij, ashtu edhe me thelbin e asaj që tha, për Greqinë dhe grekët, për besimin, por edhe për refugjatët.

Në takimin e tij me kryepeshkopin e Athinës dhe të gjithë Greqisë, Ieronymos, ai tregoi madhështinë e shpirtit, duke kërkuar falje për gabimet e bëra nga katolikët me veprime të cilat, siç e pranoi ai, ishin rezultat i “etjes për fitim dhe pushtet”.

I thjeshtë dhe modest, ai prej vitesh ka projektuar një imazh shumë të ndryshëm nga shumica e paraardhësve të tij dhe kjo është arsyeja pse gjurmët e tij janë bërë kaq të pranuara dhe të respektuara.

Ai është i admiruar jo vetëm nga katolikët, por edhe nga besimtarët e besimeve të tjera, madje edhe nga ateistët, të cilët shohin tek ai një njeri të denjë që nuk shtiret, që nuk thotë thjesht gjërat që duhen thënë, por shpreh atë që ai ndien sinqerisht, pa u kufizuar në rolin e udhëheqësit fetar të fuqishëm, por të largët, të mbi një miliardë katolikëve në mbarë botën.

Françesku është një papë që kërkon marrëdhënie dhe ndërton ura.

Menjëherë pas largimit të tij nga Athina, në fluturimin e tij të kthimit për në Vatikan, ai shprehu synimin e tij për të vizituar Patriarkun Ortodoks Rus Kirill, me të cilin u takua në Kubë në 2016 – hera e parë që një takim i tillë kishte ndodhur që nga përçarja(skizma)e 1054.

“Unë jam gati të shkoj në Moskë, për një dialog me një vëlla,” u tha ai gazetarëve.

Papa shkoi në Qipro dhe Greqi me një thjeshtësi unike.

Pavarësisht moshës së shtyrë dhe vështirësisë relative në lëvizje, ai madje bënte selfie me të rinjtë që ia kërkonin.

Dhe, natyrisht, ai udhëtoi përsëri në Lesvos për të qenë pranë refugjatëve, siç kishte bërë gjatë vizitës së tij të mëparshme në ishull, në vitin 2016.

Ai theksoi nevojën për të trajtuar këtë plagë të kahershme, e cila vitet e fundit ka qenë në krye të çështjeve.

Duke përmendur përpjekjet për të ‘armatosur’ refugjatët dhe emigrantët nga liderë të tillë si presidenti turk Rexhep Tajip Erdogan dhe Aleksandër Lukashenko i Bjellorusisë, tha:

“Le të ndalojmë së injoruari realitetin, të ndalojmë së zhvendosuri vazhdimisht përgjegjësinë, të ndalojmë kalimin e çështjes së migrimit te të tjerët, të mendojmë sikur nuk do të kishte rëndësi për askënd dhe do të ishte vetëm një barrë e kotë për t’u marrë mbi supe nga dikush tjetër.”

Kështu ai dërgoi përsëri mesazhin e tij kumbues për refugjatët, të dobëtit e kësaj bote me të cilët identifikohet, sepse edhe ai dikur ishte njëri prej tyre.

Dhe këtë e bëri jo vetëm me vizitën dhe deklaratat e tij, por edhe me lëvizjen simbolike për të marrë me vete 50 refugjatë nga Qiproja.

Ai kishte bërë diçka të ngjashme në Lesvos pesë vjet më parë, kur mori 12 refugjatë.

Ai duket, dhe mund të thuhet, është i sinqertë kur flet për vështirësitë e të varfërve, por edhe për sfidat e mëdha të kohës sonë si kriza klimatike dhe pandemia.

E thënë troç, në këto ditë të fundit, ne grekët kemi parë përshpirtshmërinë, dhembshurinë, humanizmin e Jorge Mario Bergoglio, i cili na kujtoi se “Zoti preferon vogëlsinë dhe përulësinë. Shëlbimi nuk fillon në Jerusalem, Athinë apo Romë, por në shkretëtirë.”/ekathimerini-kumtari.al/

Read Previous

Historia e Partisë Demokratike mes lavdisë, çarjeve, ndarjeve dhe ringjalljes!

Read Next

Bashkimi i KESH me OSHEE sërish në tryezë pas krizës, po vlerësohen mundësitë